Bir söyle bin işit...
Ruhumda incinmiş noktaları ayrıştırmak isterdim. Ve onları toplayıp çöp kutusuna geri dönülmemesi üzere atmak isterdim. Fakat ne yazık ki hayatımızın hiçbir noktası, bir mikrosaniye bile geri gitmiyor ve değiştirilemiyor. İncindim burkuldu iç dünyam. Her yeni yaşımda her yeni günümde farklı şeyler gördüm, öğrendim. Gelin görün ki bunların çoğu acı veren vefasızlıklar mı dersin yoksa büyük bir kasvet oluşturan içinden çıkılması güç karmaşa atmosferimi dersin. Ne dersen de benim için önemli olan bu değil. Önemli olan Büyük imparatorluğun büyük neslinin zamanımızda geldiği noktadır.
Düşünebiliyormusunuz Almanya'nın Mülhaym isimli bir şehrinde birkaç yüzyıl önce yapılmış olan küçük bir yardımın minnetini duyan almanlar, Hala osmanlı dedelerimizin bu yardımı için yıldönümü kutlamaları yapıyorlar.
Hollandanın bir köyünde girişteki köy ismini zamanımıza kadar gururla turkeijeweg olarak taşımaları ne kadar manidardır anlatılamaz. Ve gururlada şevk ile de poz verimşler güzel vefakar insanlar.
Bu gibi görüntüler ve vefa örnekleri her zaman için göz önüne getirilmeli ki milletimiz kendi kimliğine nasıl bir vefasızlık abideliliği gösterdiğini anlasın. Büyük üstadlar'dan necip Fazıl KISAKÜREK'in dediği gibi "1000 yıllık tarihi yıktığı için o günü bayram olarak kutlayan tek milletiz". Hakikaten beğenmediğimiz avrupalılarda bile böyle birşey söz konusu kesinlikle değildir. Diğer yandan olayın iç yüzüne bakarsak avrupalılar şunu bile demiyor. "Yahu türkler kendi atalarına sahip çıkmıyor bize ne boşverin kutlamaları yıldönümlerini". İşte bu noktada bile yüzümüz kızarmıyor. Türkiye sınırları içerisinde. gerçekleşen bu koatik atmosferin ne zaman farkına varacağız bu benim açımdan büyük bir merak konusu. Medya'dan kahvehanelere kadar sokaktan meclise kadar heryerde gerçekleşen geçmişimizi nasıl bilirdiniz konusu, her zaman için bizim gerçekten osmanlı nesli olduğumuza dair soru işaretleri oluşturan bir tablo oluşturmakta. Yüzyıllardır şanlı osmanlı imparatorluğunu yıkmak isteyen gizli örgütlenmiş dış mihrakların verdiği vesves doğrultusunda Fatih Sultan MEHMED HAN dedemizden, Sultan ABDÜLHÂMİD HAN dedemizden askerlik arkadaşımız gibi bahsedip onlar hususunda uydurulan yalanlar üzerinde mülahaza yapıyoruz. Şüphelere düşüyoruz Ve bazı kesimler ise haddini aşıp onları suçluyor.
Hiç bir zaman gerçek tarihi gerçek kişilerden öğrenme zahmetinde bulunmuyoruz. Kulaktan kulağa dolaşan başlatıcısı necis bir vahametin zehrini kendi içimzde çevirdikçe pisliğe bulanıyoruz. Kişiliğimiz değer yargılarımıza sırt vererek oluşturmak yerine necis kalesine sırtımıza dayıyor ve yukarıdan aşağı ensemizden içeri dökülen pisliklerin farkına varmadan bu görüşleri bu savları kabullenip. Gerçek kimliğimiz olan kaleyi yıkma gayesine düşüyoruz. Bakalım bu gafletten ne zaman uyanacağız. Zamanının muhterem yazarlarından (rahmetle anıyoruz.) Cemil MERİÇ'in sarfettiği söz tamda bunu aksettirmekte zannımca. Necasetten kurtulup da uyanmanız temennisiyle.
"Bütün mesele şuurlanmak, meselelere açık olmak, meselelere açık olurken sırtını bir kaleye dayamak: şahsiyet kalesine, tarih kalesine."
— Cemil Meriç (@Cemil_Meric) 25 Nisan 2013


Hiç yorum yok:
Yorum Gönder